NA PODSTAWIE DANYCH

Z tego wynika, że w latach siedemdziesiątych na dynamikę dochodu wytworzonego oddziaływało przede wszystkim obciążenie dochodu po­dzielonego wszystkimi składnikami spożycia. Przy tym samym obciążeniu można było uzyskać korzystniejsze efekty, gdyby w całym spożyciu większy był udział spożycia indywidualnego oraz inwestycji nieprodukcyjnych (w tych ostatnich dominuje budownictwo mieszkaniowe). Gdyby na podstawie danych za lata 1970—1980 formułować wnioski dla przyszłej polityki w zakresie konsumpcji, to sprowadzałyby się one do następujących dyrektyw. Nie należy dążyć do większego obciążenia dochodu narodowego spożyciem. Przeciwnie, należałoby raczej dą­żyć do zmniejszenia tego obciążenia po to, by zwiększyć udział przyrostu środków obrotowych i rezerw (w żadnym natomiast przypadku nie należy zwiększać udziału inwestycji produkcyjnych). W obrębie spożycia należy zwiększać udziały spożycia indywidualnego oraz inwestycji nieprodukcyj­nych, zmniejszać natomiast udział spożycia zbiorowego. Oznacza to, że inwestycje nieprodukcyjne w coraz większym stopniu powinny być finanso­wane ze środków ludności. Trzeba zatem ograniczać fundusze spożycia zbiorowego, a uzyskane stąd środki lokować w funduszach spożycia indy­widualnego.

Witam! Bardzo się cieszę, że tutaj trafiłeś, mam nadzieje że wpis Ci się podobał i będziesz zaglądał tu częściej. Wpisy tworze z myślą o czytelnikach, aby w jak najłatwiejszy sposób przekazać Wam wiedze o biznesie. Jeśli masz jakieś pytania, bądź problemy związane z księgowością może będę mogła Ci pomóc, skorzystaj z formularza kontaktowego lub zostaw komentarz na pewno się odezwę!